Met frisse moed de boerentoekomst in

De 20-jarige Mirthe begint volgend jaar aan haar laatste jaar van de opleiding aan de Hoge Landbouwschool in Dronten. Langzaamaan stoomt ze zich klaar om het familiebedrijf over te nemen, zodat vader Jan een stapje terug kan doen. Hij heeft de afgelopen jaren hard gewerkt aan optimalisatie en uitbreiding van het bedrijf. “Inmiddels hebben we rond de 100 melkkoeien met bijbehorend jongvee en houden we ons bezig met recreatie, bosbouw en natuuronderhoud van onze landerijen én vermarkten we onze eigen kaas.”

Van gemengde boerderij naar veelzijdig bedrijf

Waar het allemaal ontstond? “Vier generaties terug”, vertelt Jan. “De vader van mijn opa was een boerenknecht op het al bestaande gemengde bedrijf met kippen, koeien en varkens. Later nam hij de boerderij over en breidde deze iets uit.” Jans passie voor boeren werd dus met de paplepel ingegoten. Hij genoot in zijn jeugd van de vrijheid en van de natuur. “Toen ik het bedrijf overnam, zijn we gestopt met het houden van varkens en kippen. Ik wilde me focussen op koeien.” En zo ging het bedrijf van 50 koeien richting de 100. Later breidde het gezin het bedrijf uit met een aantal vakantiehuisjes, een mini-camping en werd bosbouw-tak behouden. Maar ook startten ze - in samenwerking met 5 andere boeren - de kaascoöperatie ‘Kaas oet Twente’ om in te spelen op de veranderingen van de toekomst. Mirthe: “Een druk werkleven wel, maar dat is het mooie aan ondernemen: je beslist zelf welke koers je opgaat. Van jongs af aan hielp ik ook mee met de boerderij. Eerst dacht ik ‘zo’n grote onderneming is niets voor mij’. Maar ik hield zoveel van het werken met de dieren en de natuur, dat ik besloot dit te willen doen.”

Bedreigingen omturnen naar kansen

Mirthe merkt op haar opleiding dat er veel onzekerheid heerst in de boerensector. “Ik hoor van leerlingen op school dat - hoewel zij het bedrijf wel willen overnemen - hun ouders toch besloten te stoppen met de boerderij.” Jan en Mirthe kijken er met meer vertrouwen naar. Mirthe: “Tuurlijk, er zijn veel regels waaraan we ons moeten houden. Maar we kijken vooral naar wat er wél kan. Wat in de omgeving past en waar we zelf blij van worden.” Jan vult haar aan: “Een bedreiging kan juist ook een kans zijn. Je eigen visie en intuïtie volgen is daarin belangrijk. Wij hebben bijvoorbeeld een kruidenrijke akker om het graan aangelegd, omdat het goed is voor de biodiversiteit. De graan binnenin het perceel, gebruiken we om krachtvoer te maken.” Door het zelf verbouwen van voer weten Jan en Mirthe precies wat de kwaliteit is. “En dat het een goed, natuurlijk product is”, vult Mirthe aan. “Dat komt omdat we alles vanuit de kringloopgedachte doen. Bij alle vormen van grondbewerking en bemesting houden we rekening met het bodemleven. Hierdoor zijn de opbrengsten misschien wat lager dan gangbaar, maar weten we wel dat we gezond voer hebben voor onze koeien.” Mirthe geeft aan dat ze daarom ook niet meer dan 100 koeien houden. “Als we het zouden willen uitbreiden, is dat ook meer belasting voor de bodem”, vertelt ze. Jan springt bij: “En dan heb je ook veel minder binding met de koeien. Nu kennen we ze allemaal.”

Samenwerken met de hele sector

“Ik ben heel trots op wat mijn ouders hier hebben neergezet”, vertelt Mirthe. “En nog trotser dat ik dit straks samen met mijn vriend mag voortzetten.” Mirthe geeft aan veelal op één lijn te zitten met haar vader. Maar op sommige vlakken denkt ze anders. “Ik sta er iets frisser in”, geeft ze aan. “Ik durf iets meer te ondernemen, ben minder bang voor risico’s en ken de nieuwste technieken. Verder denk ik dat we naar een ander soort koe moeten. Sinds ik over de fokkerij ga, hebben we sterkere robuuste koeien. Daar ga ik mee verder om zo geleidelijk aan een betere veestapel te krijgen. En we breiden de recreatie-tak uit met tiny houses.” Vader vindt de toekomst van zijn bedrijf nog wel spannend. “Je weet niet wat er gaat gebeuren binnen de wetgeving. Ook wij zitten aan de rand van een Natura 2000-gebied.” Mirthe haakt daarop in. “Ik ben wel van mening dat als we met de complete sector - dus akkerbouwers en veehouders - vanuit de bodem beredeneren, we het stikstofprobleem kunnen oplossen. Maar daarvoor moeten we samenwerken.”